Notities bij een veld met strobalen
by cees maas
Klik om te vergroten
Okee, er is geen directe link met Domburg. Maar zeker wel met Zeeland. Het gaat over een veld in Zuid-Beveland. Een eenvoudig stoppelveld met harde bruine graanstoppels. Hier heeft gerst gestaan, het is een polder van gedraineerde zeeklei met maar een klein beetje zand, tussen Kapelle en Kloetinge.
Er gebeurt natuurlijk nooit iets. Het is er zo leeg en on-spectaculair als Zeeland soms kan zijn. Het is roerloos oud land.
Er is geen verlangen.
Er is geen hoop.
Mocht er al iets gebeuren hier, dan zijn die gebeurtenissen hard, direct en fragmentatrisch. Soms komt er een eenzame fietser voorbij. Of een wandelende dominee die mompelend zijn preek voor komende zondag loopt te bedenken. De leeuwerikken en veldmuizen kijken dan even op een gaan vervolgens weer door met de orde van hun dag.
Het veld wacht wel. Al zevenhonderd jaar.
Het waait er wel vaak, in die polder. In de buurt woont een dichter. Maar die komt hier bijna nooit en zeker niet graag. Die maakt zijn woorden in een dorpje op de einder. Omringd door zijn boeken, zijn demonen en zijn eigen hermetische wereld. Dat de regen hier smaakt naar de buitenkant van suikerbieten. Dat schreef die dichter. Hij kent de polder dus wel. En de boer, die komt hier driemaal per jaar. De eerste keer zaait hij, de tweede maal maait hij. En de derde keer pakt hij de pakken gerstestro (350 kilo per stuk!) op met een grote, rode grijpmachine dat van een eind wel op een rokende dinosaurus lijkt.
De boer, de fietser, de dominee en de dichter. Het zijn de enige stervelingen die het veld van tijd tot tijd gadeslaan. En er uithalen wat voor hen van waarde is.
De oogst van dit veld met strobalen is meer dan alleen strobalen.
Ik had het ook. Telkens als ik in de buurt was ging ik langzamer rijden als ik voorbijging. Tot ik de auto stopte en het veld instapte. Hoe ruikt stoffig stro? En hoe ver kun je kijken hier? Dat zijn belangwekkende zaken voor een mens die een nieuw veld instapt. De stoppels prikten onder mijn zolen. De zwarte schaduwvlakken van de strobalen gaven het veld een symmetrie, maar dat verstoorde niet. Het versterkte het landschap met kubisme. Wat je ziet is niet belangrijk, hoe je het ziet is de essentie. De metalige klik van de sluiter. Aan het eind van de landweg zag ik de dominee naderen. Of de boer, de fietser of misschien zelfs wel de dichter. Ik kon zover niet scherp kijken. Het maakte ook niet uit. Het veld was al van mij.
———-
Mocht je deze foto groter willen bekijken en tegen een neutrale donkere achtergrond, ga dan naar mijn foto-website ceesmaas.net
Popularity: 11% [?]
